Ja i Ty > coraz bardziej nie istniejący my ..kocham Cię MaRcinku NZ !

;(

*.. chce sobie zaufać, ale nie wiem jak,

     kiedy Ciebie widzę ciało daje znak.
     nie mogę tego zrobić, ale bardzo chcę..
     wszystko mi już mówi, że to się skończy źle..
     patrzę w Twoje oczy.. mogę umrzeć w nich,
     słucham Cię gdy mówisz.. to wszystko mi się śni.
     Chciałabym Cię dotknąć.. jak ja Ciebie chcę!
     Wszystko mi już mówi, że to się skończy źle.. *

Pół roku temu poznałam Go w pracy.. Sympatyczny, szalony chłopak.. Przyjeżdżał z kolegą ( do tego naszym wspólnym kolegą ) porozmawiać, pożartować.. Cieszyłam się na Jego widok. Jego obecność dawała mi jakąś wewnętrzną niepohamowaną radość.. Nie patrzyłam na niego jako na mężczyznę.. Nosił obrączkę.. Jest w związku od 5 lat, ja przecież od ponad 3..

Zaczęliśmy spotykać się częściej – już sam na sam.. Opowiadał o swoich radościach i smutkach, słuchał o moich uczuciach. Dzieliliśmy się przeżyciami, doświadczeniem. Zaczęło się tak niewinnie.. Widywaliśmy się trzy razy w tygodniu. Potrafił przyjechać po mnie w południe, czekać godzinę, aż przyszykuję się do wyjścia i zabrać na obiad. Poczułam, że dba o mnie jak nikt nigdy przedtem..

A teraz? Spotykamy się praktycznie codziennie.. Odwiedza mnie w pracy.. Ja Jego czasem też.. Denerwuje się przed każdym naszym spotkaniem, mam pewnego rodzaju tremę.. ale kiedy już Go widzę czuję takie przeogromne szczęście! Chciałabym by stanął czas! To niewyobrażalne jak potrafimy cieszyć się ze swojej obecności. Pozostaje pytanie co dalej? Sami tego nie wiemy.. Jego narzeczona coś już podejrzewa, M. tak samo, bo nie mam już dla niego tyle czasu, jestem zimna, stałam się przy nim nerwowa..

Nasza historia jest jak z filmu.. Oboje mający swoje życie, spotykający się gdzieś na parkingach, by nikt ich nie nakrył.. Najbardziej uwielbiam kiedy On snuje teorie, co by było gdyby.. Gdybyśmy byli wolni.. Wczoraj zapytał mnie, czy wierzę w to, że spotkam kogoś kto odmieni i odwróci całe moje życie do góry nogami.. Nie odpowiedziałam, choć myślę, że On mógłby..

Ostatnio kiedy zobaczyliśmy się z różnych końców alejki spontanicznie ruszyliśmy w swoją stronę.. Przytulił mnie mocno do siebie, pocałowaliśmy się. Cały wieczór spędziłam wtulona w Niego. Wiedziałam, że nie możemy, co chwilę jedno z nas strofowało drugie, ale chęć bycia blisko wzięła górę.. Powiedziałam Mu, że musimy to przerwać, że nie możemy się już spotykać, a On nie chciał mnie słuchać. Powiedziałam, że boję się tego, że się w Nim zakocham [?]..

Gdy tego wieczoru odwiózł mnie do domu, przytuliłam Go mocno, pocałowałam i powiedziałam sobie, że to koniec.. że nie możemy dłużej oszukiwać swoich połówek. Nie odbierałam kiedy dzwonił, nie odpisywałam na sms-y.. Odsunęłam się nawet jeszcze bardziej od M. bo całkiem przestałam się z Nim widywać.. Przesiedziałam całe dwa dni w domu, nie poszłam na uczelnie, czułam się fatalnie! Ciągle o Nim myślałam! Potem jednak spotkaliśmy się, czekał na mnie pod pracą.. Kiedy Go zobaczyłam zalałam się łzami, przytuliliśmy się, znów poczułam to wspaniałe uczucie a On powiedział, że zrobi dla mnie wszystko i wyciągnął telefon.. zadzwonił do niej i powiedział, że nie może Jej dłużej oszukiwać, że jej podejrzenia były słuszne, bo spotkał kogoś.. Słyszałam tylko jej płacz, krzyki.. Wiem co zrobiłam, wiem co zrobiliśmy.. Nie mogę spać po nocach, dręczą mnie wyrzuty sumienia, różne myśli, mam koszmary. On wyprowadził się od niej, zabrał swoje rzeczy i mieszka u rodziców.. A ja? Wciąż jestem z M. nie mam odwagi Mu się przyznać, że ta znajomość zaszła tak daleko.. Unikam Go i powoli zbieram siły..

Co będzie dalej nie wiem.. Dziś spotkałam się z M. po tygodniu.. Widzieliśmy się krótko, bo nie mogłam wytrzymać.. dusiłam się! On coś podejrzewając mówi, że wybaczy mi wszystko nawet zdradę i wiem, że tak mogłoby być, ale ja nie chcę.. Sama wybaczałam Mu po milion razy.. Nam się już chyba nigdy nie ułoży! Za dużo przykrości mi sprawił, a teraz ja jemu..

*.. nie umiem wejść w to samo kolejny raz,

nie wierzę kiedy mówisz: Ty i Ja.. *

basia71 2009-10-28 01:11:56
skomentuj (2)

.. 1100 dni ->3 Lata
.. 8 Lipca 3 Lata temu Nasze drogi niepozornie się zeszŁy. Ja i On - caŁkiem różne osoby.. Ja po nieudanym związku - zagubiona, samotna, nieufna, On zaś starszy, dojrzaLszy, chcący stworzyć związek.. Początek byŁ trudny: obiecaŁam sobie, że nie pozwoLę na to, by ktoś kiedykoLwiek mnie skrzywdziŁ, dLatego trzymaŁam się od M. na dystans. Pamiętam Jego starania: żarty, uśmiechy, ciepŁe gesty - poddaŁam się. Pamiętam Jego pierwsze sŁowa: "kocham Cię" i swoją chŁodną reakcję. Pamiętam czas, kiedy nie pozwoLiŁam się zbLiżyć M. do siebie, pamiętam czas, kiedy oddaŁam się Mu bezgranicznie, kiedy staŁ się moim caŁym światem. Wtedy Ja i Ty stworzyLiśmy parę, byLiśmy tyLko MY. Pamiętam wieczory, które spędzaLiśmy wtuLeni w siebie pLanując swoją przyszŁość. Pamiętam Nasze wzLoty i upadki: te gorsze, cięższe chwiLe.. choć powinnam je wymazać z pamięci.. Jednak nie potrafię, a może nie chce? Już nie cieszę się tak jak kiedyś na Jego widok, już nie pLanuję, już chyba nie marzę..
.. 8 Lipca teraz: Ja i On - caŁkiem różne osoby.. Ja i Ty? To chyba nie Ci sami wspóŁtworzący parę MY.
.. 8 Lipca za trzy Lata: Ja i On - nawet nie potrafię sobie wyobrazić tego co będzie..

częstsze myśLi o rozstaniu? tak.. na tą chwiLę nie potrafię już robić dobrej miny do zŁej gry..

~* Uciekaj stąd i zabierz wszystkie nasze dni
~* Obrazy wspomnień, na których razem My
~* WybLakŁe kaLendarze i daty naszyh marzeń

aLe jeśLi odejdziesz będę miaŁa żaL, że zabraŁeś mi coś o co bŁagaŁam - Ciebie, którego kochaŁam..

za 3 ni będą Jego urodziny.. inne niż te, które spędzaLiśmy trzy razy.. ja nie mogę odejść, nie mogę *sprawić Mu takiego prezentu*, aLe czy mogę dać mu prezent w postaci *innej siebie*? To będzie Lepsze?

basia71 2009-07-13 00:20:54
skomentuj (3)